ജലത്തിലേക്ക് അര്പ്പിക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളിയിലും ഒരു ഓര്മ്മയുണ്ട്.
എള്ളിന്റെ ഓരോ മണിയിലും ഒരു നന്ദിയുണ്ട്.
കൂപ്പുകൈകളില് ഒരു പ്രാര്ത്ഥനയുണ്ട്.
നമിച്ച ശിരസ്സില് ഒരു തലമുറയുടെ ആദരവുണ്ട്.
ഓര്മ്മകളുടെ തീരത്ത് ഒരു പ്രാര്ത്ഥന…
കാലം എത്ര മാറിയാലും ചില ഓര്മ്മകള്ക്ക് കാലപ്പഴക്കം ബാധിക്കാറില്ല. തലമുറകളുടെ കൈകളിലൂടെ കൈമാറി വന്ന ചില ആചാരങ്ങള്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കേവലം ചടങ്ങുകളായി അവശേഷിക്കാതെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ആത്മീയമായ തുടര്ച്ചയായി മാറുന്നു. കര്ക്കടക വാവും അതിലൊന്നാണ്.
നനഞ്ഞ മുണ്ടുടുത്ത്, കയ്യില് ദര്ഭ മോതിരമണിഞ്ഞ്, പുണ്യനദികളുടെ തീരങ്ങളിലും കടല്ത്തീരങ്ങളിലും കുളക്കടവുകളിലും നാം ഒത്തുചേരുമ്പോള്, അവിടെ നടക്കുന്നത് ഒരു ആചാരത്തിന്റെ ആവര്ത്തനം മാത്രമല്ല. നമ്മെ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് നയിച്ചുപോയ പൂര്വ്വികരോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെയും നന്ദിയുടെയും ഓര്മയുടെയും സമര്പ്പണം കൂടിയാണ്. കാലത്തിന്റെ തിരക്കുകള്ക്കിടയില് മറന്നുപോകുന്ന വേരുകളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാനുള്ള അവസരം.
മരിച്ചുപോയ പിതൃക്കളെ സ്മരിച്ച് നടത്തുന്ന ബലിതര്പ്പണം, ഭാരതീയ പാരമ്പര്യത്തില് അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള പുണ്യകര്മ്മമായി തലമുറകളായി നിലനില്ക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിന്റെ തലത്തില് മാത്രമല്ല, പ്രകൃതിയോടും കാലചക്രത്തോടും മനുഷ്യജീവിതത്തോടുമുള്ള ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ പ്രതീകമായും ഇതിനെ കാണാം.
